poniedziałek, 1 września 2014

Oneshot: Sasuke x Hinata

- Zaraz się spóźnisz. Idź…
- … Potrzebujesz jeszcze czegoś, Sasuke- kun?
- Nie, dzięki.
- … A może…
- Dobrze wiesz, że nie mogę – przerwał jej zimnym głosem.
- Gomene.
- Nie przepraszaj. Wracaj do wioski, bo jeszcze ktoś nas zobaczy.
- Mhm – dziewczyna o granatowych włosach odwróciła się i ruszyła w stronę Wioski Liścia.
- Uważaj na siebie… - wyszeptał posiadacz Sharingan’a, jednakże Hinata była za daleko, aby go usłyszeć.

Wróciła do wioski i udała się do domu, gdzie czekał na nią ojciec.
- Gdzie byłaś tak długo? – zapytał.
- Poszłam trochę potrenować, ojcze.
- Chodź. Mama zrobiła obiad – mężczyzna uśmiechnął się i poszedł do jadalni.
Dziewczyna zrobiła to samo. Usiedli przy stole i zaczęli jeść.
- Gdzie jest Neji- kun? – zapytała długowłosa.
- Hokage- sama wezwała go do siebie. Powiedziała, że ma dla niego misję – odparł ojciec.
- A Wasza drużyna nie dostała żadnej misji, Hinata? – zapytała matka białookiej.
- Nie, mamo.

Skończyli jeść, po czym granatowowłosa poszła do swojego pokoju.
- Gdybyś tylko mógł wrócić do wioski… - wyszeptała.
Położyła się na łóżku i zaczęła czytać książkę „Wygnany. Pomoc potrzebna natychmiast.”.
Opowiadała ona o siedemnastoletnim mężczyźnie, który został wygnany z wioski za zdradę swojej osady. Nie mógł znaleźć miejsca dla siebie, więc zamieszkał w lesie. Jedzenie i picie przynosiła mu jego dziewczyna, która bardzo za nim tęskniła.
Była, to lektura idealna dla Hinaty. Nie tylko, dlatego że lubiła czytać książki, ale dlatego że sama pomagała zdrajcy. Przychodziła, rozmawiała z nim, robiła dla niego ciastka.
- Hinata… Znowu czytasz tę książkę? To chyba już piąty raz – powiedziała mama dziewczyny, wchodząc do pokoju.
- Mhm. Lubię ją czytać – oznajmiła białooka, na co kobieta się uśmiechnęła.
- Rozumiem... – wyszeptała. – Przyszłam Ci powiedzieć, że pod domem czekają na Ciebie Kiba i Shino.
- Hm? Co oni tutaj robią? – zapytała Hinata i nie dając matce czasu na odpowiedź, wybiegła na dwór.

- Kiba! Shino! Co Wy tutaj robicie?! – ucieszyła się.
- Przyszliśmy zapytać czy nie chciałabyś z nami potrenować?
- Hm? Jasne – granatowowłosa weszła do domu oznajmiła, że wychodzi i znów wybiegła z budynku. – Chodźmy – uśmiechnęła się.
- Mhm – kiwnął głową Kiba.

Ruszyli na plac treningowy. Ćwiczyli ponad trzy godziny. Zaczęło się robić ciemno.
- Chyba powinniśmy już wracać – powiedział Shino.
- Mhm – potwierdził Kiba. – Chodź Hinata. Odprowadzimy Cię.

Chłopcy odprowadzili jasnooką i sami wrócili do swoich domów.

Dni mijały. Neji wraz ze swoją drużyną wyruszył na misję, a Hinata siedziała w domu patrząc na deszcz, który nie chciał przestać padać.
- No przestań. Proszę… Przestań… - szepnęła.
Chciała, aby pogoda poprawiła się jak najszybciej. Jutro miała się spotkać z Sasuke i nie chciała, aby deszcz zniszczył jej plany.
Niestety następnego dnia ulewa nie ustała. Hinata ustaliła z Sasuke, że kiedy pada, ich spotkania zostają automatycznie odwoływane, więc granatowowłosa nie udała się na miejsce spotkania. Postanowiła, jednak przyjść tam jak tylko deszcz przestane padać.
Następnego poranka, gdy Hinata się obudziła, zauważyła że zamiast kropel deszczu za oknem widać piękne słońce wychodzące zza chmur. Szybko się umyła, ubrała i wybiegła z domu. Pędziła oczywiście do lasu, tam gdzie spotykała się z Sasuke.
Niestety uśmiech nie pokrył twarzy jasnookiej na zbyt długo… Kiedy dotarła na miejsce zauważyła granatowowłosego, leżącego pod drzewem. Głęboko w jego brzuch był wbity kunai.
- Sasuke… - podbiegła do niego z łzami w oczach. – S- Sasuke- kun…
Chłopak nie odpowiadał. Dziewczyna ułożyła go równo na ziemi i zaczęła leczyć rany wokół ostrza. Wiedziała, że może mu pomóc. Może i zużyje dużo chakry i będzie musiała się bardzo postarać, ale da radę mu pomóc.
- Sasuke… - szeptała do niego, lecząc jego ciało. – To moja wina. Powinnam wczoraj przyjść. Powinnam… Powinnam Ci pomóc.
- ... Nie. T- To nie Twoja wina – wymamrotał ciemnowłosy, otwierając powoli oczy.
- Sasuke!
- Nie krzycz. Nie krzycz, b- bo ktoś usłyszy…
- Co się stało? Kto Ci to zrobił? Kiedy?
- Spokojnie. Nic mi nie jest – uśmiechnął się delikatnie.
- Jak to nic Ci nie jest, Sasuke?! Masz wbity kunai w brzuch! – krzyknęła Hinata i łzy z jej oczu poleciały strużką.
- Hinata… Nie martw się. Nic mi nie będzie… – powiedział – … Obiecuję… - wyszeptał i przytulił jasnooką.
- Ale… Ale Ty…
- Cii… - Sasuke uspokajał Hinatę.
Kiedy posiadaczka Byakugan’a uspokoiła się, kontynuowała leczenie ran Uchihy.
Powoli wyciągnęła kunai’a z jego brzucha, po czym zaczęła kurować pozostałą po nim dziurę. Następnie zabandażowała uszkodzenia ciała Sasuke.
- Powinieneś iść do szpitala… Pomogę Ci.
- Nie! Dobrze wiesz, że nie mogę.
- Ale jeżeli nie pójdziesz, to może się wdać zakażenie.
- Hinata, dobrze wiesz, że nie mogę tam iść, więc przestań…
- Sasuke… Dobrze. W takim razie będę codziennie do Ciebie przychodzić – uśmiechnęła się delikatnie dziewczyna.
- Nie musisz.
- Ale będę. Ah! Przyniosłam Ci ciasteczka – jasnooka podała chłopakowi pudełko ze smakołykami.
- Nie trzeba było. Dzięki – uśmiechnął się.
Hinata wstała i otrzepała kolana z ziemi.
- Do jutra – powiedziała, uśmiechając się.
- Mhm.
Dziewczyna wróciła do domu.
- Hinata! Gdzie Ty znowu byłaś?! – zatrzymał ją w drzwiach zdenerwowany ojciec.
- T- Trenowałam…
- Znowu? Tak długo? Wyszłaś z samego rana, a wracasz wieczorem. Naprawdę trenowałaś?
- Tak, ojcze.
- … Dobrze, ale w przyszłości wracaj trochę wcześniej.
- Mhm.
Jasnooka zjadła kolację, umyła się, ubrała piżamę i poszła spać.
Wstała z samego rana, aby odwiedzić Sasuke. Szybko się przyszykowała i ruszyła.
- Sasuke! Mam dla Ciebie herbatę i kanapki – podbiegła do chłopaka, leżącego w jaskini, znajdującej się niedaleko wioski.
- Arigatō – powiedział z uśmiechem na twarzy Sasuke.
Dziewczyna uklękła koło niego, ściągając bandaż z brzucha.
- Ałł! – prychnął posiadacz Sharingana.
- Gomene – Hinata przeprosiła i kontynuowała.
- Nie przepraszaj! Ile razy mam Ci mówić? – uśmiechnął się chłopak – A tak w ogóle, to bardzo dobra herbata.
- Arigatō – ucieszyła się jasnooka.
- Twoi rodzice nie są na Ciebie źli, że tak często wychodzisz i długo nie wracasz?
- Mój tato się trochę denerwuje, ale to nic. Po prostu będę troszeczkę wcześniej wracać – uśmiechnęła się Hinata.
- Nie chcę, żebyś miała przeze mnie kłopoty – mruknął.
- Nie mam.
- To dobrze – uśmiechnął się Sasuke.
Hinata opatrzyła mu rany, porozmawiała z nim jeszcze chwilę i wróciła do Konoha- gakure.
Tak mniej więcej wyglądał najbliższy tydzień granatowowłosej.
Jednakże po tygodniu, kiedy przyszła do jaskini, nie zastała tam Sasuke. Zaczęła go szukać. Obawiała, że może stać mu się krzywda. Szukała go tak godzinę.
- Ohayō, Hinata. Co robisz?
- Sasuke!!! Szukałam Cię! Gdzie byłeś?! Dlaczego wyszedłeś z jaskini?! – dziewczyna pierwszy raz tak się zdenerwowała.
- Gomene, Hinata… Byłem kupić coś do jedzenia. Gomene.
- Nie, to ja przepraszam. Nie powinnam tak krzyczeć…
- Hahaha! Wyglądałaś słodko…
- Hm? Co?
- Ymm… Nie… Nic – chłopak dopiero teraz załapał co powiedział.
- ?
- No nic. Nie patrz tak na mnie!
- Hahaha. Dobrze, dobrze… Nie powinieneś jeszcze wstawać.
- Już wszystko w porządku, bakłażanku – zaśmiał się cicho chłopak. Dziewczyna przyzwyczaiła się, że Sasuke tak ją nazywa.
- To dobrze, ale nie mów tak do mnie – uśmiechnęła się Hinata.
- Dlaczego? Lubię bakłażany – dziewczyna na te słowa się lekko zarumieniła.
- A ja lubię uciekinierów! – powiedziała, chcąc się odgryźć.
- Taak? To chodź tu – rozkazała jej poważnym głosem, Sasuke.
Dziewczyna posłusznie podeszła, nie wiedząc co chłopak chce zrobić… Sasuke tylko wydawał się być poważny… Kiedy tylko jasnooka podeszła, chłopak dźgnął ją w żebro, uciekając jak najdalej, aby dziewczyna mu nie oddała.
- Ał! No chodź tu! Co? Boisz się? – Hinata zaśmiała się, goniąc posiadacza Sharingana.
- Nie, nie boję – w tym momencie chłopak się zatrzymał, a dziewczyna, nie dając rady wyhamować, walnęła o jego klatkę piersiową głową.
Chłopak złapał ją za podbródek i delikatnie pocałował. Hinata zamiast wyglądać jak bakłażan, wyglądała teraz jak pomidor. Nie wiedziała co ma robić. Stała tak wpatrzona w niego. Chłopak pogłębił pocałunek. Wsunął szybko swój język do jamy ustnej dziewczyny. Zaczął nim poruszać, w tym samym czasie masował delikatnie jej plecy. Hinata zaczęła się wyrywać i jęczeć.
- Cii… I tak Cię nie puszczę kochanie – po tych słowach jasnooka zrozumiała, że to co robi nic nie da, więc zamknęła oczy i czekała.
Chłopak znów wsunął język w jej usta. Zaczął nim gładzić język Hinaty. Po chwili ręka chłopaka wsunęła się pod dolną część bielizny dziewczyny. Hinata cichutko jęknęła. Zaczął masować jej pośladki, co chwilę je uciskając. Po chwili język Sasuke zjechał powoli na szyję granatowowłosej. Chłopak zostawił tam malinkę i zjechał niżej. Jego język znajdował się teraz na dekolcie dziewczyny. Sasuke wyciągnął rękę z majtek Hinaty i zaczął powoli ściągać jej koszulkę. Kiedy to zrobił, delikatnie ścisnął biust Hinaty, przy czym ta jęknęła. Tym razem dziewczyna inaczej zareagowała.
- S-Sasuke- kun… Ja nie mogę… Boję się…
- Hinata… Kocham Cię… Zróbmy to.
- A- ale…
- Dobrze. Jeżeli nie chcesz, to…
- Ja Ciebie też kocham, ale się boję…
- Hm? Ty? Mnie?
- Mhm. K- kocham Cię Sasuke- kun… - chłopak uśmiechnął się.
- Dobrze – posiadacz Sharingana podał koszulkę Hinacie. – Załóż.
- Sasuke…
- W porządku. Załóż ją – Hinata założyła koszulkę.
- … Co tu się dzieje?! – krzyknął ojciec jasnookiej.
- Hm? Tato? T- to nie tak…
- Co Ty tutaj robisz?! Uciekłeś z wioski, a teraz co?!
- Tato…
- Cicho! Co robisz?! Pomagasz zdrajcy?!
- Tato…
- Powiedziałem „Cicho!”!
- Niech pan na nią nie krzyczy! – powiedział Sasuke.
- Nie będziesz mi mówił co mam robić!
- Ciszaaaa!!! – krzyknęła mama Hinaty, wychodząc zza pleców Hiashi Hyūgi.
- Mama?
- Ciszej. Nie krzyczcie tak. Hiashi, nie wiedziałeś, że nasza córka ma chłopaka?
- Hm? C- co? Ty wiedziałaś? – zdziwił się mężczyzna wraz z Hinatą.
- Może nie wiedziałam, że to Sasuke, ale wiedziałam, że ma chłopaka.
- M- mamo, to nie jest mój chłopak.
- Nie? – zdziwił się Sasuke.
- Hm? – dziewczyna popatrzyła na chłopaka.
- Jest, jest… - powiedziała spokojnie matka jasnookiej.
- I Ty to tak spokojnie przyjmujesz?! – zdenerwował się użytkownik Byakugan’a.
- A co mam zrobić? Jeżeli chcą być razem, to niech będą i tyle.
- Naprawdę pani nam pozwala? – zdziwił się chłopak.
- Oczywiście. Tylko pod jednym warunkiem.
- Jakim? – zapytał Sasuke.
- Wrócisz do wioski – odparła matka Hinaty.
- Y? Nie mogę!
- Możesz, możesz, tylko się boisz… Wszyscy na Ciebie czekają, a Ty mówisz, że nie możesz?
- Mhm… Jeżeli wrócisz możesz być z Hinatą – uspokoił się staruszek jasnookiej.
- Tylko musisz mi coś powiedzieć. Kochasz Hinatę? – zapytała poważnym głosem matka.
- … T- tak. Kocham ją…
- Wspaniale! Także wracajmy do wioski! – uśmiechnęła się uroczo mama dziewczyny.
Rodzice Hinaty ruszyli pierwsi, a Sasuke i Hinata jeszcze na chwilę się zatrzymali.
- No to mieliśmy tu niezłą imprezę – chłopak wypuścił głośno powietrze z ust.
- Gomene…
- Nie przepraszaj! … Dziękuję.
- Hm? Za co?



-ZA TO ŻE MAM KOGO KOCHAĆ… - powiedział Sasuke, całując Hinatę.




______________________________________________
Ohayō! (^▽^)
Patrząc na ankietę, zauważyłam że oczekujecie paringu SasuHina, więc spełniłam prośbę. ^ω^
Mam nadzieję, że Wam się spodoba. c: 
Proszę o konstruktywną krytykę. :)

czwartek, 14 sierpnia 2014

Ohayō! (。◕‿◕。)

Byłam w tamtym tygodniu w Lublinie i chciałabym się z Wami podzielić... Nie, nie wrażeniami, a pamiątkami, które tam nabyłam. o(^w^)o
Można się domyślić, że pojechałam tam tylko i wyłącznie po mangi. (≧ω≦)
... Przy okazji napiłam się Bubble Tea... (ノ゜ω゜)ノ

Tak więc przejdźmy do moich nabytych, kochanych, najcudowniejszych... Dobra, dobra, już kończę... Przejdźmy do zakupów...

Kupiłam dwie mangi.

1) Puella Magi Madoka Magica ~ The different story ~ tom 2





2) Książe Piekieł: devils and realist tom 1




... To jeszcze nie koniec. ヽ(゜∇゜)ノ

Do tego dokupiłam jeszcze książkę do nauki japońskiego "Japoński nie gryzie!".  •ᴥ•



Poza książkami kupiłam jeszcze duuużo (jak na mnie) ciuchów w galerii Atrium Felicity. (=゜ω゜)

Ahh... No to chyba tyle C:

O! Nie, nie, nie... :) Pochwalę się jeszcze tym, że kupiłam sobie fasolki o 36 smakach (✿◠‿◠)



Dobra, to tyle. ^-^



Sayōnara! (─‿‿─)

sobota, 26 lipca 2014

Oneshot: Neji x Lee


- ... Ale to ja tu jestem geniuszem, nie Ty! – krzyknął Neji.
- To że nie potrafię używać ninjutsu, to nie znaczy, że nie mogę być geniuszem! – odparł Lee.
- Dobra, dobra. Przestańcie – uspokajała ich Tenten.
- To mu wytłumacz, że nie możemy teraz wybiec im na drogę tylko, dlatego że on jest podekscytowany misją... Jak to zrobimy cała misja pójdzie się pieprz...!
- Neji!
- Khm. Jak to zrobimy cały nasz wysiłek pójdzie na marne... – poprawił się Neji.
- Pragnę Was powiadomić, że kupcy uciekli – nagle ni stąd, ni z owąd pojawił się Gai.
- Gai- sensei?! Co Ty tutaj robisz? – zapytał Lee.
- Skończyłem właśnie swoją misję, więc postanowiłem, że do Was wpadnę... Ale... Nie wygląda, aby... O co właściwie się kłócicie?
- Nic takiego, sensei – powiedział Neji, a Lee tylko poparł go, kiwając głową.
- Wpadłem tylko na chwilę, bo podobno Piąta ma dla mnie jeszcze jakąś misję. Zakończcie swoją sukcesem...
- Hai! – odpowiedziała chórem cała trójka, a Maighto ruszył w dalszą drogę.
- ... Dobra. Odnajdźmy kupców i dokończmy, to zadanie – powiedziała brązowowłosa.
- Mhm – mruknął Neji.

Po około godzinie udało się im znaleźć kupców i ochronić ich przed złodziejami. Ruszyli w stronę pobliskiej wioski, aby przenocować w jakimś tanim hotelu, ponieważ robiło się już późno.

Zakwaterowali się do swoich pokoi. Neji i Lee mieli wspólny, a Tenten miała swój trzy pokoje dalej.

Od godziny dotarcia do hotelu w pokoju chłopaków nie było ani chwili spokoju. Neji i Lee cały czas się kłócili o to czy shinobi, który nie umie używać ninjutsu może być geniuszem.
- Nie rozumiesz, że ktoś kto nie potrafi używać ninjutsu nie może być shinobi?!
- Zamknij się! Będę najlepszym shinobi w wiosce... Nie! Będę najlepszym shinobi w świecie ninja!
- Taa... Jasne...
- Chłopcy! Zamkniecie się w końcu?! – nagle weszła do pokoju, wkurzona tym całym hałasem, Tenten – Drzecie się tak, że słychać Was na całą wioskę! Uspokójcie się, bo nas wywalą z hotelu... Po co się kłócicie? ... Neji, jesteś geniuszem z klanu Hyūga, a Ty Lee jesteś najlepszym shinobi, który nie umie używać ninjutsu jakiego kiedykolwiek widziałam. Nie musicie się kłócić o to kto jest lepszy...- i po tych słowach szatynka wyszła z pokoju, trzaskając drzwiami.
- ...Khm... Tenten nie zna innego shinobi, który nie umie używać ninjutsu – powiedział Hyūga, po czym na twarzach obydwu ninja pojawił się delikatny uśmiech...
- ... Przepraszam Neji... – powiedział po chwili Lee.
- Hm? Nie, to ja przepraszam. Nie powinienem tak do Ciebie mówić...
- Więc zgoda? – uśmiechnął się Krzaczasty.
- Zgoda – potwierdził Neji.
- Umm... To co idziemy już spać?
- ... Wiesz co? Mam lepszy pomysł...
- Hee??? Jaki? – zapytał zdziwiony Lee, a przystojny użytkownik Byakugan’a się uśmiechnął.
- ... Idę się umyć... – powiedział Neji i poszedł do łazienki.

W tym czasie Lee, który czekał aż będzie jego kolej na wzięcie prysznicu, rozmyślał o co chodziło długowłosemu. Niestety przez te 15 minut, które zaoferował mu Neji, biorąc prysznic, Brewka nic nie wymyślił.

- Co robisz? – zapytał Hyūga, wychodząc z łazienki.
- Ymm... Słuchaj... O co Ci chodziło mówiąc, że „Masz inny pomysł”?
Neji uśmiechnął się i podszedł do Lee’ego.
- Chcesz się dowiedzieć? – odpowiedział pytaniem Neji, lekko się uśmiechając.
- Mhm.

Kiedy tylko szatyn usłyszał jak Lee przytaknął, rzucił go na łóżko, po czym sam usiadł na jego biodrach.
- N- Neji? Co Ty robisz? – zapytał zdezorientowany Krzaczasty.
- Odpowiadam na Twoje pytanie – powiedział Byakugan’owicz uwodzicielskim głosem.
- Hyy?

Neji musnął delikatnie usta Brewki i podszedł do drzwi, aby je zamknąć.
- No to teraz nikt mi nie przeszkodzi – mruknął do siebie szatyn z godnym psychopaty uśmieszkiem.
- Co?! O czym Ty...
W tym momencie Neji złożył kolejny pocałunek na ustach Krzaczastego i wrócił do wcześniejszej pozycji na nim.
- Neji co Ty robisz? – zapytał niewinnym głosem Lee jak tylko szatyn oderwał od niego usta.
- Jak to co? Godzę się z Tobą...
- Hm? Ale... Jak ktoś nas usłyszy?
- To co? I tak nas tu nikt nie zna.
- A Tenten?
- Och, przestań. Tenten jest trzy pokoje dalej, a ściany w tym hotelu są dosyć grube.
- Ale to... Ty jesteś chłopakiem... I ja też... No i my...
- No i co?! Skończ z tym! Nie chcesz się ze mną pieprzyć?!
- Hm?! Ymm... To nie tak... Ja po prostu...
- Skoro to nie tak, to przejdźmy do...
- Ale...! Ja... My... Czy my możemy?
- A kto Ci zabroni, kotku? – zapytał, a raczej stwierdził, Neji przybliżając swoje usta do szyi Brewki – Jeżeli mnie nie chcesz, to Cię zwyczajnie zostawię, a jeżeli nie masz nic przeciwko, to przestań w końcu gadać...
- Ym... No... Ja... To... To jest niemoralne!!!
- ...Co? ...
- T- To jest niemoralne... – mruknął Lee.
- Jak ja Ci zaraz powiem co jest niemoralne, to...! – krzyknął Neji, podnosząc rękę z chęcią walnięcia Brewki, jednakże szybko ją opuścił – Huuu... To nie ma znaczenia... Kto Ci powiedział, że to jest niemoralne? Mamusia?
- ... No po prostu... To jest niemoralne i już!
- Ach! Zamknij się wreszcie! – krzyknął długowłosy i opuścił swe usta na usta Krzaczastego.
Gładził delikatnie wargi Lee’ego swoimi. Po chwili do jamy ustnej bruneta wsunął się zwinnie język Neji’ego. Szatyn jakby szukając czegoś, ruszał powoli swoim językiem w ustach Brewki. Kiedy tylko jego język zatrzymał się na jakimś miękkim obiekcie, który był językiem bruneta, zaczął go oplątywać swoim zwinnym i delikatnym językiem. Jednakże Neji’emu, to nie wystarczało. Chciał więcej, więc wśliznął szybko swoje ręce pod koszulkę Brewki i zaczął nimi wędrować po jego brzuchu. Lee w tym czasie nie wiedział co ma zrobić. Nie wiedział czy ma uciec, czy może oddać się długowłosemu. Po chwili drgnął, ponieważ Neji zaczął bawić się jego sutkami. Lee poczuł, że jego członek zaczyna domagać się więcej, ale on nadal nie wiedział co ma robić, więc tylko wyczekiwał co stanie się dalej. Neji ssał sutki bruneta, a ten cicho pojękiwał. Podniecało, to szatyna. Possał jeszcze chwilę dwa guziczki na klatce piersiowej Brewki i zsunął się niżej. Przez spodnie zaczął masować członka Krzaczastego, a ten pojękiwał coraz głośniej.
- N- Neji... C- Co Ty robisz?
- Cii... Zaraz będzie jeszcze lepiej – szepnął Neji i wrócił do swojego zajęcia.
Nie śpieszył się. Powoli i delikatnie masował penisa bruneta. Po chwili rozpiął rozporek Lee’ego. Teraz delikatnie przejechał po białych majteczkach Brewki i od razu je ściągnął. Kiedy tylko członek Brewki pojawił się na powierzchni, Neji ściągnął swoje spodnie i bieliznę. Zaczął delikatnie masować opuszkami palców penisa bruneta. Jeździł w górę i w dół, a Brewka tylko pojękiwał. Faktycznie, było mu dobrze. Było lepiej niż kiedykolwiek. Po chwili szatyn przestał. Miał dość tylko dotykania Lee’ego rękami. Chciał więcej. Chciał go poczuć w sobie. Przejechał jeszcze raz palcem po penisie Krzaczastego i po chwili wziął go do ust. Lee cichutko zamruczał. Neji na ten odgłos tylko jeszcze bardziej się uśmiechnął. Zaczął powoli ruszać ustami w górę i w dół. Lizał delikatnie penisa Brewki. Co jakiś czas przestawał, aby trochę poirytować Lee’ego, a za chwilę znowu go lizał. Składał na nim delikatne pocałunki, co wywoływało u bruneta podniecenie. Po chwili szatyn wyciągnął penisa z ust.
- Hm? Co robisz? Dlaczego przestałeś? – zapytał zdziwiony Lee.
- Podoba Ci się? – uśmiechnął się długowłosy.
- Mhm – przytaknął, czerwieniąc się, Brewka.
Neji wepchnął swojego palca w usta Krzaczastego i powiedział mu, aby go poślinić. Ten grzecznie wypełnił rozkaz. Wtedy szatyn włożył powoli palec pomiędzy pośladki Lee’ego.
- Aaa! Co Ty robisz?
- Cii... Zaraz będzie w porządku, kochanie...
Kiedy Lee przyzwyczaił się do tkwiącego w jego tyłku palca, Neji zaczął nim poruszać. Do góry i w dół, w prawo i w lewo. Po chwili dodał dwa kolejne palce. Lee znowu krzyknął. Tym razem Neji zamiast poczekać, wepchnął palce jeszcze głębiej.
- Aaa! Neji! Przestań!
- Za chwilę się przyzwyczaisz. Spokojnie.
Neji powoli i delikatnie ruszał palcami wewnątrz bruneta. Za jakąś chwilę wyciągnął gwałtownie palce, na co Lee głośno jęknął.
- Dlaczego je wyciągnąłeś? Już się przyzwyczaiłem...
- No właśnie...
Neji pomasował swojego penisa i włożył go do dziurki pomiędzy pośladkami Brewki.
- Aaa! Neji! To boli!
Szatyn na te słowa wbił go tylko głębiej. Odczekał chwilkę i choć Lee jeszcze się nie przyzwyczaił, zaczął ruszać swoim penisem. Teraz Neji poruszał nim powoli do siebie i do Brewki, który rozkosznie pojękując, podniecał napalonego szatyna.
- Jesteś słodki... – powiedział cichutko Neji.
- Ughmm... N- Neji... T- To... To nadal boli...
- Zaraz przestanie, misiu...
Neji pchał coraz mocniej. Po chwili zauważył jak strużka krwi spływa na pościel. Uśmiechnął się psychopatycznie i wepchnął penisa jeszcze mocniej, przy czym Lee doszedł, wykrzykując jego imię. Neji poruszał się jeszcze chwilę i sam doszedł. Wyciągnął swojego penisa, po czym przybliżył go do twarzy bruneta.
- Obliż – rozkazał.
Brewka na te słowa wysunął niepewnie język i polizał członka Neji’ego.
- Jeszcze – powiedział szatyn, wpychając swojego penisa do ust Brewki.
Brewka zaczął krążyć językiem po twardym członku długowłosego. Neji widząc, że Lee czuje się niepewnie, zaczął sam poruszać swoim penisem wewnątrz ust bruneta. Zaczął powoli, ale jego tempo zaczęło szybko przyśpieszać. W pewnym momencie Neji wbił się mocno penisem w gardło Krzaczastego. Po chwili z ust bruneta zaczęła wyciekać sperma. Sunęła się powoli po podbródku Lee’ego. Szatyn wyciągnął członka i oblizał białą ciecz na twarzy Brewki. W tym momencie z penisa Lee’ego znowu wytrysnęła sperma. Neji uśmiechnął się zawadiacko i zlizał ją z członka bruneta. Brewka jęknął cichutko.
- ...Nie było aż tak źle, co? – zaśmiał się Neji i pocałował delikatnie bruneta.
- Mhm – odpowiedział Lee.
- Idź się umyj, kochanie...
- Hm? ... A- Ach... Tak – wyjąkał Krzaczasty i ruszył w stronę łazienki, ale po chwili wrócił się, aby wziąć spodnie do spania.
- Aż tak było dobrze, że Ci się coś w głowie pomieszało? – zapytał, podśmiewując się cichutko, Neji.
- Hahaha, ale śmieszne – mruknął pod nosem Lee.
- No idź już się myć, idź...
- No a co niby robię? – burknął brunet, wchodząc do łazienki.


Następnego dnia wszyscy spotkali się przy recepcji, aby oddać klucze.
- No i co chłopaki? Nie pozabijaliście się? – zapytała Tenten.
- No co Ty? My? – zaśmiał się Neji, patrząc na Brewkę.
- A kto inny? Przecież to Wy kłóciliście się cały wczorajszy wieczór – stwierdziła szatynka.
- Nie pamiętam – powiedział długowłosy, kładąc na ladę klucz od pokoju.
- Hahaha, bardzo śmieszne. Czyli się pogodziliście, tak?
- No jasne – odpowiedział Neji, patrząc porozumiewawczo na Lee’ego.
- To dobrze – Tenten oddała klucz i wszyscy ruszyli w stronę Konohy.


______________________________________________
Konichiwa! ^-^
Dawno nie było rozdziału, wiem. Jednakże na dzisiaj wstawiłam Wam Oneshot'a, którego pisałam dosyć długo... Dlaczego długo? Po prostu, nie wiedziałam co mam napisać, aż w końcu uznałam, że wyzwolę swoje zboczone myśli w tym oto opowiadaniu. (-'3')- Mam nadzieję, że Wam się spodoba ^-^
Miłego dnia! :)